Interview met Marjolijn van Kooten, zij heeft ‘de lach aan haar kont hangen’
01-11-2011 - 12:47 uur
Marjolijn van Kooten ‘Wanneer wordt het leuk?’ is de titel van Marjolijns eerste cabaretvoorstelling, gemaakt onder regie van Martin van Waardenberg. Bij het Amsterdams Kleinkunstfestival 2010 gooide ze hoge ogen en ook de landelijke pers was onder de indruk van Van Kooten.

Van Kooten is een bekende naam. Familie van?
‘De helft van mijn familie heet inderdaad Van Kooten ja.’

Als nieuwe vrouwelijke cabaretier heb je al behoorlijk wat complimenten ontvangen. De Volkskrant zei zelfs: ‘Van Kooten doet denken aan Brigitte Kaandorp omdat ook zij de lach aan haar kont heeft hangen en haar humor vindt in tragiek en onhandigheid.’
Wat doet dat met je?
‘Ik beschouw dat als een groot compliment. Cabaret is toch nog altijd vooral een mannenwereld en om als vrouw dan met je hoofd boven het maaiveld uit te steken is best spannend.’

Is jouw voorstelling bedoeld voor vrouwen of mannen?
‘Voor allebei. Zelfspot is voor iedereen grappig en herkenbaar. Samen met mijn regisseur Martin van Waardenberg heb ik een vorm ontwikkeld waarin ik traditionele conferences afwissel met hilarische, absurde sketches.’

En muziek?
‘Ja, dat vergeet ik bijna te vertellen. Ik zing mooie kleine liedjes aan de piano. En ik heb muziek op band van de geweldige nieuwe band Hermitage.’

Hoe schrijf jij je voorstelling?
‘Ik hou erg van mooie teksten. Ik ben een taalliefhebber. Voor mijn teksten werk ik nauw samen met George Groot, die mij streng en liefdevol coacht. Ik ben begonnen met liedteksten schrijven en daaruit ontstond een verhaallijn. Martin heeft me geholpen om het zo vorm te geven dat het absurd en grappig wordt. Ik wil mensen meenemen in mijn belevingswereld.’

Waar gaat je voorstelling over?
‘Mijn basis is de boodschap. Mijn voorstelling is absoluut om te lachen, maar ik vind dat het ook ergens over moet gaan, het moet een beetje schrijnen. In deze voorstelling heb ik het o.a. over mensen die altijd anderen de schuld geven en zelf geen verantwoordelijkheid nemen voor hun leven. Dan gaan ze zeuren over hun baas, hun ouders of hun relatie en dat schiet allemaal niet op. Overigens is dat heel menselijk hoor, en zelf kan ik dat gedrag ook soms wel vertonen. Maar dat maakt het niet minder irritant! Ook zoek ik naar de grens tussen normaal en abnormaal gedrag. Wanneer ben je nog normaal en wanneer ben je gek?’

Ben je zelf dan zo normaal?
‘Ik zou mezelf niet normaal durven noemen nee. Ik barst van de neuroses, angsten en doemdenkerij. Maar iedereen wil tegenwoordig maar bijzonder zijn. Dat is toch niet normaal? Vroeger wilden we juf worden, of moeder. Tegenwoordig willen meisjes singer-songwriter worden, of doodeenvoudig beroemd. Ik zou wel eens wat normaler willen zijn, daar zoek ik in mijn voorstelling ook naar.’

Helpt het dat je aan een landelijk festival hebt meegedaan?
‘Ja, dat heeft mij zeker geholpen. Ik zit nu bij Mojo en ga een landelijke tournee spelen. Dat is natuurlijk geweldig!’

Heb je iets met Den Haag?
‘Ik heb heel veel met Den Haag! Ik heb in Den Haag mijn grote liefde leren kennen. Overigens heb ik hem inmiddels wel naar Amsterdam gesleurd, waar we in een piepklein appartementje samenwonen. Volgens mijn vriend kun je in Den Haag véél beter uit eten gaan dan in Amsterdam. Vooral Indonesisch. En ik vind het leuk dat Hagenezen hun gebouwen van die goede namen geven: de Beschuitbus, het IJspaleis, de Tieten. Geinig.’

Marjolijn won op het Concours om de Wim Sonneveldprijs 2010 (Amsterdams Kleinkunstfestival) zilver. Ze speelt in theater PePijn op 3 en 4 november try-outs. Kaarten verkrijgbaar via www.dilligentia-pepijn.nl of 070-3610540.

Neem ook een kijkje op www.marjolijnvankooten.nl
 
Zie ook: